Το κλίκ της καρδιάς σου..

Ένα κλίκ μακριά η μια στιγμή από την άλλη.. κι όμως μένεις κολλημένος σε εκείνη την πρώτη πρώτη λήψη.

Μα πες μου..πότε πρόλαβες να την αγαπήσεις; Τα χρώματα ή ο τόπος σου πήρε τα μυαλά;

Μένεις εκεί..και στέκεις με τα μάτια ορθάνοιχτα. Με μια μηχανή στο χέρι απλά να κλειδώνεις στιγμές και εικόνες που θα μείνουν για πάντα ξεχασμένες σε έναν σκληρό δίσκο.

Μα εκείνη την πρώτη λήψη την έχεις τυπωμένη.Την έχεις στο πουκάμισο. Στο μέρος της καρδιάς. Και αυτή η τσέπη..γίνεται η φυλακή σου.

Μένεις φυλακισμένος σε αναμνήσεις που στοιχειώνουν νύχτα μέρα την πολύτιμη ζωή σου. Χιλιάδες λόγια ανείπωτα πεσμένα στο πάτωμα σαν βεγγαλικά που δεν έσκασαν ποτέ. Αγάπη που πρόσταζε να στέκεις προσοχή σαν ένας πιστός υπηρέτης. 

Την αγάπη όμως φίλε μου δεν την υπηρετείς. Και μη ρωτάς πώς θα την καταλάβεις. Η αληθινή αγάπη..μπαλώνει. Γιατρεύει.  Δεν ξεριζώνει. Η αληθινή αγάπη δεν κομματιάζει την ψυχή σου. Σε κρατά με τρεμάμενο χέρι σαν θησαυρό και σε απογειώνει.

Ξύπνα λοιπόν και γύρισε σελίδα. Το story έδώ τελειώνει! Αυτή η φωτογραφία ήταν αρκετή να κάνει τη νύχτα να μην ξημερώνει. Nα κάνει τον κόσμο να φαντάζει μικρός.

Σε άφηνε καράβι ακυβέρνητο και στεκόταν να δεί αν θα σωθείς. Σε σκλήρυνε.  Σε άλλαξε. Παραδέξου το. Όχι πια όμως.

Πάρε ψαλίδι, κόψ’τη στα δυό και στρέψε τα βλέφαρά σου εκεί που τη μέρα τραγουδούν καρδιές που δεν τσιγκουνεύονται να πληρώσουν τα σπασμένα.

Παρε στα χέρια τη μηχανή και τράβα να κερδίσεις εκείνο το κλίκ που θα σε κάνει αχόρταγα να δοθείς σε ότι ξεδιπλώνεται αβίαστα στη ζωή σου.

Μη βάλεις φίλτρα. Μη μασκαρέψεις αυτό που νοιώθεις. Προχώρα με σημαία την αλήθεια σου και να’σαι σίγουρος ..αυτό που απλόχερα θα δώσεις, απλόχερα μπροστά σου θα το βρείς!

ΜoniaMakri