Κι εσύ.. μια ξεθωριασμένη εικόνα, σαν κάποιος να θέλησε να σβήσει με μια γόμα τα πιο ζεστά.. τα πιο όμορφα.. χρώματα της ζωής μου.

Μη με ρωτήσεις.. δε θυμάμαι πολλά…

Μονάχα εμένα να στέκω μπροστά σου με άδεια αγκαλιά.

Εσύ.. μια ξεθωριασμένη εικόνα, σαν κάποιος να θέλησε να σβήσει με μια γόμα.. τα πιο ζεστά, τα πιο όμορφα χρώματα της ζωής μου.

Το βλέμμα μου ταξίδευε πότε στην μικροσκοπική βαλίτσα που αρνιόσουν πεισματικά να αφήσεις από τα χέρια.. και πότε στον πορτοκαλί ορίζοντα και τον ήλιο που με λύπη ετοιμαζόταν να μας αφήσει ..

Βούτηξε στη θάλασσα αφήνοντας πίσω του ένα βαθυκόκκινο χρώμα με την ελπίδα να ανατείλει ξανά σαν εκείνη την πρώτη φορά που μας τσάκωσε αγκαλιά . .

Κι εγώ.. κάτω από τον ματωμένο ουρανό.. να προσπαθώ να ψάξω στις λέξεις που φώναζαν τα μάτια σου κάτι για να κρατηθώ.Να προσπαθώ να βρω ένα μαγικό πέρασμα για να τρυπώσω πάλι στην καρδιά σου.

Ηταν βαρυχειμωνιά και γω ντυμένη τόσο ζεστά.. μα η θλίψη πάγωνε το αίμα στις φλέβες μου..

Και τι δε θα’δινα να χωθώ στην αγκαλιά σου και να με σκεπάσεις με εκείνο το παλιομοδίτικο παλτό που ποτέ δε σου άρεσε.. μα πάντα σ’αυτό κατέφευγες.

Με σκέπαζες και μου’λεγες.. «δική μου θα’σαι πάντα»..

Και τα λόγια σου γινόντουσαν τραγούδι στην ψυχή μου..

MoniaMakri