Όχι φρου-φρου και κορδελάκια. Μόνο αλήθειες ρε συ! Από αυτές που σε ταρακουνάνε και πας παρακάτω!

Πες μου, τί να πεις και σε ποιόν;

Αφού Για όσα μας καίνε δε μιλάμε ποτέ..

Κατεβάζουμε τα στόρια και λογαριαζόμαστε με το είδωλό μας στον καθρέπτη. Σταράτες. ωμές κουβέντες. Όχι φρου-φρου και κορδελάκια. Όχι χρυσά χαπάκια. Μόνο αλήθειες ρε συ! Από αυτές που σε ταρακουνάνε και πας παρακάτω!

Κοιμάσαι και ξυπνάς με ένα μυαλό βομβαρδισμένο από ατελείωτες σκέψεις που σέρνουν σαν γαϊτανάκι φοβίες, απογοήτευση , πόνο και αμέτρητα γιατί.

Σκέψεις που σε πλημμυρίζουν με μια πελώρια ανάγκη να λυτρωθείς από κάθε τι που σαν βαρίδι σε κρατά σκυφτό. Από κάθε τί που σαν μαύρο πανί απλώνεται μπροστά σου και κρύβει κάθε νέα ανατολή.

Είσαι μόνος και στέκεσαι απέναντι στον εαυτό σου καρδιά μου!

Ψάχνεις τις δικές σου απαντήσεις που θα γράψουν με χρυσά καλλιγραφικά γράμματα “The End” σε κάθε ξεχασμένο κεφάλαιο που αρνιόσουν να βάλεις τελεία.

Πες μου, τί να πεις και σε ποιόν;

Αφού Για όσα μας καίνε δε μιλάμε ποτέ..

Για τις νύχτες που οι σιωπές ουρλιάζουν και κάθεσαι κουλουριασμένος να γλείφεις τις πληγές σου.. ενώ διψάς για για μια αγκαλιά και ένα χάδι;

Για όλες τις φορές που η αγάπη γίνεται δηλητήριο στις φλέβες και παλεύεις να σταθείς στα πόδια σου.. κανακεύοντας τη λαβωμένη σου καρδιά;

Για τις ώρες που οι δείκτες του ρολογιού κολλάνε στο χθες και μένει το βλέμμα σου καρφωμένο στο κενό.. μέχρι να ξημερώσει;

Για το άδικο που σε κόβει στα δυο και κάνει την ανάσα λεπίδα στα σωθικά σου.. προσπαθώντας να βρεις το γιατί;

Για τους κρύους Χειμώνες που φωλιάζουν στο κορμί σου και καρτερείς μια φλόγα ελπίδας να ζεσταθείς;

Πες μου, τί να πεις και σε ποιόν;

Αφού Για όσα μας καίνε δε μιλάμε ποτέ..

Κατεβάζουμε τα στόρια και λογαριαζόμαστε με το είδωλό μας στον καθρέπτη.

Σταράτες. ωμές κουβέντες. Όχι φρου-φρου και κορδελάκια. Όχι χρυσά χαπάκια.

Μόνο αλήθειες ρε συ! Από αυτές που σε ταρακουνάνε και πας παρακάτω!

MoniaMakri