Ρε 2020...Δεν τίμησες τα παντελόνια σου ρε γαμωτο!

Και κάπου εδώ..

Φτάνουμε στο τέλος αυτού του θεάτρου του παραλόγου. Στο τέλος μιας χρονιάς που περισσότερο θύμιζε ταινία επιστημονικής φαντασίας πάρα μια συμβατική και συνηθισμένη χρονιά με τα πάνω και τα κάτω της.

Σε έναν τελευταίο απολογισμό της χρονιάς λοιπόν.. Θέλω με τη σειρά μου, δύο λόγια να σου πω...

Σε ευχαριστώ 2020 για όλα τα δώρα που απλόχερα μου χάρισες. Όχι μόνο γι αυτά που έκλεισα στην αγκαλιά μου με απέραντη ευγνωμοσύνη, αλλά και γι αυτά που σαν χειροβομβίδα έσκασαν στα πόδια μου και χόρευα πεντοζάλι μέχρι να βεβαιωθώ πως παρέμεινα αρτιμελής.

Ναι, σίγουρα υπήρξαν στιγμές που θέλησα να σε ξεμαλλιασω.

Που θέλησα να σε κλειδώσω σε ένα μπαούλο και να σε πετάξω στο βυθό της θάλασσας.

Που αναθεματισα την έλευση σου και σε στόλισα με ότι κοσμητικο επίθετο χόρευε στο μυαλό μου..

Όμως δεν το έκανα. Δεν το εκανα γιατί.. Μέσα στις καταιγίδες που κατακαλοκαιρο μου έστειλες.. Έμαθα να χορεύω στη βροχή. Ανακάλυψα τη δύναμη και το θαρρος που έκρυβαν τα φουστάνια μου και έγινα πιο σοφή! Γνώρισα έναν άλλο μου εαυτό. Αυτόν που δε σταματά να παλεύει και δεν καταθέτει τα όπλα αμαχητί. Έμαθα να σέβομαι περισσότερο τους ανθρώπους και να εκτιμώ την κάθε στιγμούλα όπως της αξίζει!

Μα το κυριότερο.. Έμαθα να μη φοβάμαι να αγαπώ με όλη τη δύναμη της καρδιάς μου και να απλώνω το χέρι μου στον συνάνθρωπο αδιαφορώντας για ανταλλαγματα. Είναι ανεκτίμητο δώρο να μπορείς να κοιμάσαι με συνείδηση καθαρή! 

Όσο για σένα....

Ρε 2020...Δεν τίμησες τα παντελόνια σου ρε γαμωτο!